Een momentopname van onlangs: ik heb een gesprek met een prachtige, talentvolle vrouw afgerond. In dit gesprek komt naar boven dat ze heel graag iets voor kinderen wil gaan doen omdat ze vroeger als kind de mogelijkheid niet had om te uiten waar ze echt mee zat. Door anderen te leren wat ze zelf heeft gemist kan ze van haar eigen zoektocht haar geschenk aan de wereld maken. Zo is haar valkuil de sleutel tot haar geluk en haar succes. Het zijn van die momenten dat ik echt kippenvel krijg over dat ik dit mag doen. Dat ik mensen mag helpen ontdekken wat ze zichzelf en de wereld te leren hebben. De diepste motivatie van mensen naar boven halen zodat ze een heel duidelijk beeld krijgen van wat hen te doen staat in dit leven. Als iemand zich durft te openen lukt het altijd.
Geen maskers meer
Een afspraak plannen met welke coach, hulpverlener of tantra masseur dan ook is een spannende stap om te zetten. Aan jezelf durven toegeven dat je er alleen niet uitkomt en dat je hulp nodig hebt is echt geen kleinigheidje. Hoe transparant ik, of welke andere coach zichzelf probeert te maken, het blijft niet leuk om aan jezelf toe te geven dat je niet genoeg weet of kunt om er zelf uit te komen. Een traject aangaan met iemand om je te helpen in je persoonlijke ontwikkeling vraagt erom je masker af te durven zetten en jezelf echt te laten zien. En dat vraagt om een hoop moed en lef.
Ik ben altijd op zoek naar wat ergens achter zit, of naar wat eronder zit. Een eigenschap die maakt dat ik goed ben in wat ik doe, maar die ook best wel eens lastig is. Vooral omdat ik lang heb gedacht dat het huisje-boompje-beestje idee ook mijn ideaalbeeld was. Het ideaalplaatje dat ik in mijn hoofd had en wat ik zo graag wilde bereiken om mezelf maar dat stempel van ‘succesvol’ te kunnen geven.
Het begint elke keer weer bij ‘wat wil je nou echt?’
Als je geen idee hebt wat je nou eigenlijk echt wil, dan zijn er altijd andere invalshoeken te bedenken. Eentje daarvan is de vraag: hoe ziet jouw ideale werkweek er uit? Werk je alleen, werk je met iemand samen, of werk je met groepen? Doe je dat thuis, of doe je dat op een externe locatie? Hoeveel uur werk je per dag, doe je dat vanachter je laptop, of doe je dat face to face met mensen, of beide? Iets realiseren begint met ergens in durven te geloven. Als je het durft te dromen, dan kun je het ook doen. Het ‘hoe’, waar ik zelf ook zo vaak op stuk loop, volgt altijd vanzelf als je jouw stip op de horizon maar niet uit het oog verliest.
Geef me een baan die bij me past en ik hoef nooit meer te werken…
Het klinkt zo mooi, maar hoe vind je die baan? Vanochtend heb ik een mooi gesprek gehad met een client die worstelt met de vraag: “wat wil ik nou” in werk. En zo fijn om te merken dat ze na een gesprek van een uur echt met een andere mindset de deur uit ging. Krachtiger en met meer overtuiging van haar taak en haar kwaliteiten. Ik deel graag iets over de methode die ik daarvoor gebruik.
Ik heb zelf en hoop banen gehad. Veel gewisseld van baan en vaak snel uitgekeken op de plek waar ik zat. Een rode lijn kon ik er wel ongeveer in ontdekken, maar wat ik nou echt wilde in werk daar had ik nooit zo’n duidelijk beeld van. Ik heb werk altijd gezien als iets dat moest gebeuren, dat ik te doen had omdat ik er geld mee kon verdienen. Niet dat ik er een hekel aan had, zeker niet. Maar nooit als een methode om te gaan doen wat ik echt leuk vond.
De droom van…
Ik heb me zo lang verzet tegen alles wat maar enigszinds zweverig was… Voor mij is het zo belangrijk dat het concreet is, dat het ergens toe leidt. Zag totaal het nut niet in van stil op een kussentje gaan zitten en (in mijn ogen) totaal geen stoere dingen doen. Mijn harde buitenkant hield alles wel buiten waar ik niet blij van werd. Maar het liet ook niets binnen. Voelde me vaak zo leeg, zo onbetekenisvol en ongezien.
En automatisch ging ik ervan uit dat iedereen dat wel zo zou ervaren en dat het er bijhoorde. Terwijl er ook ergens dat stemmetje was dat me vertelde dat ik het anders wilde. Never in my wildest dreams had ik toen geloofd dat ik in staat zou zijn dat ik ‘anders’ op en dag voor mezelf zou creeren.
De kracht van kwetsbaarheid. Ook vanochtend weer…
Een 1 op 1 tantra sessie geven is elke keer weer zo anders. Natuurlijk weet ik wel het één en ander over degene met wie ik de sessie ga doen en weet ik ook met wat voor vraagstuk iemand binnenkomt. Maar hoe iemand is, welke energie iemand meeneemt en in wat voor gemoedstoestand iemand binnenkomt is toch altijd weer een verrassing.
Aan de slag gaan met iemand die de stap aandurft om zijn of haar masker volledig te laten vallen om in contact echt volledig zichzelf te kunnen zijn. Ik besef me elke keer weer hoe bijzonder dat is, en hoe logisch tegelijk. Omdat we dat allemaal zo graag willen. Die verbinding maken met je diepste zijn en vandaaruit met de ander.
Waarom Tantra als startpunt om jouw volle potentieel te leven? En wat is het nou precies?
Ik krijg bij elke workshop of open space wel dezelfde vraag: wat is tantra nou precies? En wat heeft het nou wel en niet met seks te maken? En hoe verhoudt zich dat dan tot je zielsmissie leven? Mooie vragen en gelijk een mooie aanleiding om maar eens een stukje te schrijven over het hoe en waarom van tantra.
Om maar met de hamvraag te beginnen: ja, tantra heeft veel te maken met seks en met intimiteit. Maar tantra is vooral een pad van bewustwording. Bewustwording van je potentieel, maar ook bewustwording van alles dat je nog tegenhoudt om dat vol te leven. En dat dan aan durven gaan. Binnen tantra vind je ook weer verschillende stromen. Daarvan maken sommige stromingen heel erg gebruik van die seksuele kant. Andere vormen blijven er een stuk verder vandaan.
Hoe groot wil je groeien?
Zo lang heb ik in de ‘settle for less’ modus geleefd. Uit angst om zonder te zitten. Of het nou werk of prive betrof. Ik heb lang vastgehouden aan dat wat ik had om maar te voorkomen dat ik zonder zou komen te zitten. De banen die ik heb gehad hielden me bezig en zorgden voor mijn bankrekening. Bij tijd en wijlen zater daar dingen tussen die ik echt leuk vond, maar ik heb in de banen die ik heb gehad veel dingen gedaan waar ik eigenlijk niet goed in was. Daardoor kwam ik totaal niet uit de verf, viel ik niet op en creeerde daardoor ook geen goeikansen voor mezelf.
Afgelopen weekend stelde iemand me de vraag: heb je een relatie?
Waar ik die vraag vroeger heel makkelijk met ja of nee kon beantwoorden, afhankelijk van of er op dat moment iemand was die ik met het kerstdiner mee zou nemen, is dat nu een antwoord waar ik minstens een halve blog voor nodig heb. Bij deze dus…
De reden dat ik ooit aan tantra ben begonnen is omdat ik op een ander manier met mezelf en met andere mensen wilde leren omgaan. Ik wilde de afstandelijkheid niet meer. Wilde leren hoe ik meer mensen dichterbij kon laten komen, meer mensen toe kon laten binnen mijn persoonlijke ruimte en mijn eigen hart meer te openen. Dat dat ook een groot effect zou hebben op mijn relaties had ik toen nog lang niet bedacht. Maar mijn definitie van liefdesrelaties is in de tussentijd in een rap tempo gewijzigd.
Het belang van aanraking om jouw talent te vinden
Als baby worden we zo vaak aangeraakt. En is aanraking iets zo natuurlijks. Naarmate we ouder worden worden die momenten van aanraking soms zoveel minder. Je groeit nog wel op met verhaaltjes op schoot, maar de pubertijd volgt en aanraking wordt op eens iets spannends, iets waar een lading opkomt en wat opeens alleen nog maar achter gesloten deuren mag plaatsvinden. Zo was het bij mij thuis in ieder geval wel. Ik heb me zovaak eenzaam gevoeld als tiener en wist met met al die hormomen echt geen raad.