Ik was er zelf bij. Ik kan het moment me nog kristalhelder herinneren. Ik weet nog dat ik dacht: als ik nu met je mee ga, dan kan ik nooit meer terug. Je voelde zo veilig. En spannend tegelijk. Mijn hele systeem werd blij van je. Ik had al meerdere keren gemerkt dat ik een grens overging elke keer dat we elkaar tegenkwamen. Dat er iets was waarvan mijn hart wilde weten wat dat was, terwijl jij degene was die al bezet was en daar op papier dus geen ruimte voor was.

En toch bleef de aantrekkingskracht. En wist ik ergens al iets over wat die grens betekende. Dat niet zomaar iets was. In het begin deed ik nog moeite om aan te geven dat ik niet beschikbaar was voor buiten-de-deur-zoeken wat je thuis niet hebt. Maar naarmate de tijd vorderde, naarmate ik meer tijd met je doorbracht, kon ik dat niet meer. Het plezier dat ik voelde bij je nam het over.

En toen kwam die ene uitnodiging. Het was het begin van het binnenlaten van een deel van jou dat ik in mezelf was kwijtgeraakt. Een deel wat ik terug wilde vinden.. En waarom ik ja zei en de grens over ging. Een keuze waarmee ik hoopte dat ik een plek op de wereld kon ontvangen door mijn veiligheid op het gebied van intimiteit met je te delen.

En dat werkte dus niet. En dat houdt me tot op de dag van vandaag nog steeds bezig. Want ik koos er zelf voor om met je mee te gaan. Ik was er volledig bij. En toch voel ik me ergens misbruikt. Niet fysiek, maar in het geven van emotionele ruimte om te voelen wat je wil voelen. Ruimte die ik je gegeven heb in de hoop er iets voor terug te krijgen. En dat doet pijn.

Want ook daarin realiseer ik me weer dat ik het zelf deed. En ook weer niet. Want ik was het niet die die keuze maakte. Het was een deel van mij dat trauma heette. En toch heb ik er moeite mee om te accepteren dat dat is wat er is gebeurd. Dat ik niet veilig was. Voor mezelf niet. En voor jou niet. Dat ik niet open en transparant kon blijven toen ik niet kreeg wat ik terug verwachtte.

Ruimte geven is een automatisme bij mij. Ik kan het niet niet doen. Ik geloof niet in relaties waarbij je elkaar niet vrij kunt laten. En als ik ooit nog (een) relatie(s) krijg, dan wil ik daarin kunnen groeien. En helaas hoort daar dan bij dat je het elkaar soms moeilijk maakt. Dat je elkaar een spiegel voorhoudt in wat je nog mag ontwikkelen of welke angst je nog mag loslaten. Ik wil geen relatie vanuit trauma. Ik wil geraakt worden zodat ik kan helen.

Durven houden van wie je houdt klinkt zo simpel. Maar in deze tijden is het voor zoveel mensen geen vanzelfsprekendheid. En als ik naar mezelf kijk dan heeft hoe je daar vorm aan geeft er alles mee te maken. En ook daarom houdt dit verhaal me weer bezig. Omdat ik in me niet veilig voelen in een verbinding een eigen aandeel had. En ik dat kan aankijken om erachter te komen hoe ik met het onderwerp misbruik van emotionele ruimte iets positiefs kan gaan doen.

Want ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Dat er meer mensen zijn die zich dit verhaal herkennen. Dat je een verbinding met iemand had. Dat dat als goud voelde. En dat het er niet mocht en kon zijn. Misschien ook omdat je naast al het goeds dat je in elkaar aanraakte ook elkaars grootste angst naar boven haalde. Zodat je het kunt zien, aankijken en helen om net zo makkelijk alleen te kunnen zijn als samen.

Als je je daarin herkent en het jou zou kunnen helpen om het er een keer over te hebben, laat je dan iets van je horen?