Ik was er zelf bij. Ik kan het moment me nog kristalhelder herinneren. Ik weet nog dat ik dacht: als ik nu met je mee ga, dan kan ik nooit meer terug. Je voelde zo veilig. En spannend tegelijk. Mijn hele systeem werd blij van je. Ik had al meerdere keren gemerkt dat ik een grens overging elke keer dat we elkaar tegenkwamen. Dat er iets was waarvan mijn hart wilde weten wat dat was, terwijl jij degene was die al bezet was en daar op papier dus geen ruimte voor was.
En toch bleef de aantrekkingskracht. En wist ik ergens al iets over wat die grens betekende. Dat niet zomaar iets was. In het begin deed ik nog moeite om aan te geven dat ik niet beschikbaar was voor buiten-de-deur-zoeken wat je thuis niet hebt. Maar naarmate de tijd vorderde, naarmate ik meer tijd met je doorbracht, kon ik dat niet meer. Het plezier dat ik voelde bij je nam het over.