Afgelopen weekend was ik op Texel. Een eiland waar ik herinneringen heb liggen aan kampeervakanties met mijn ouders en mijn zusje. Van onbezorgde weken en uren ondersteboven hangen aan de rekstok en aan de grote glijbaan die in de speeltuin van de camping stond. Ik ben bijna overal geweest op texel, maar er ontbreekt nog een ding op mijn to-do-lijstje: het doolhof. Dat staat er bijna elk jaar, maar nu staat het mais pas cm hoog, dus konden we er ook dit jaar niet in. En met doolhoven heb iets, Het doolhofje voor de kinderen in de Efteling vind ik al geweldig, maar ik zou echt heel graag een keer echt verdwalen en volledig de weg kwijt zijn. Het gevoel lijkt me heerlijk. En ik zal je ook vertellen waarom.
omgaan met angst en onzekerheid
Groeipijnen
Ik vind honden heerlijk, zolang ze maar van iemand anders zijn. Ben meer een kattenmens, omdat je van katten nooit precies kunt begrijpen waarom ze bepaalde dingen doen. En daar hou ik van, van een ander levend wezen dat je voor een raadsel stelt. Er is echter een uitzondering en dat zijn Deense Doggen. Mijn moeder heeft me ooit een verhaal vertelt hoe ik als peuter me urenlang heb vermaakt met een Deense Dog van mensen die op dezelfde plek op vakantie waren als ik. Ik weet er niets meer van, maar kennelijk heeft het wel indruk gemaakt. En misschien ook wel omdat Deense doggen als ze beginnen te groeien, last kunnen hebben van groeipijnen. Een onderwerp waar ik de afgelopen drie jaar mijn website aardig mee heb volgeschreven.
Een aantal jaar geleden had ik opnieuw iets met een deense dog. Ik zag op straat een jongetje lopen, met een Deense Dog ernaast. De hond drie keer groter dan dat kleine jongetje met ‘zijn’ hond aan de riem en het raakte iets in mij. Iets van een enorm vertrouwen tussen die enorme hond en dat kleine jongetje. Een soort onuitgesproken code, waar ik een enorme verbinding in zag en waarin ze naar elkaar leken uit te spreken; als ik voor dit moment voor jou kies, kies jij dan ook voor mij? Ze hadden het niet over wat er gisteren gebeurt is, of wat er morgen allemaal zou kunnen gebeuren. Samen waren ze volledig bij wat er nu is.
Liefde…
Griep bijna achter de rug, fysiek drie kilo lichter, mentaal wel 10. Het was nodig, ik had nog meer los te laten en geduld te leren hebben. De afgelopen tijd heb ik over zoveel geschreven, heb ik zoveel verhalen aangehoord van mensen die hun hart ook wilde gaan volgen. Heb ik zoveel liefde mogen geven, en zie ik zo vaak onmiddellijk het effect ervan. Dat er ergens een vlammetje bij iemand aangaat over ook vanuit liefde willen leven, delen en hun ding willen gaan doen. En het is zo makkelijk merk ik, geven vanuit liefde. Daarvoor krijg je alleen maar meer liefde terug.
Totdat er iemand ten tonele verschijnt die ik echt heel leuk vindt en dat onvoorwaardelijk liefhebben opeens een onmogelijke opgave lijkt te zijn. Dat heeft me de afgelopen driekwartjaar aardig bezig gehouden. Waarom overkomt dit mij, wat is de bedoeling. Ik ben echt een graver die overal een antwoord op wil. Terwijl dat antwoord vaak pas komt als ik durf los te laten. Het lukt elke dag een beetje beter. En ook hiervoor geldt; schrijven helpt enorm en is vaak een keerpunt. Blij dat ik dit op papier krijg dus.
Lieve papa,
21 jaar… dat de tijd die ik ervoor nodig had om te leren wat ik van jou te leren had. Jouw levenslange zoektocht is mijn vraagstuk geworden. En wat ik nu als ondernemer aan het neerzetten ben, dat heb ik aan jouw zoektocht te danken. Je bent niet meer hier. En dat heeft zo moeten zijn. Je bent lang weg geweest en ik heb je lang weg gestopt. Niet meer.
Jouw begrafenis en de laatste weken dat je ziek was, waren de eerste ervaringen die ik beleefde waarop ik echt de verbinding voelde tussen mensen. Voorbij de vraagtekens en het niet durven uitspreken zag ik bijzondere verbindingen ontstaan, waarin dingen wel werden gezegd en er kleine wondertjes gebeurde.
De laatste weken dat je er nog was waren zo helend voor iedereen die bij je was. Doordat je wist dat je tijd beperkt was durfde je de deur naar je hart op een kiertje te zetten. Ik ben zo dankbaar dat ik daarbij ben geweest en dat ik daardoor de kans heb gehad iets tegen je zeggen wat ik eerder nooit kon en durfde: papa ik hou van je.
Mijn woord voor 2017: Overgave…
Overgave, de muzikale helden van blof hebben er zo’n mooi liedje over geschreven:
“En meer dan ooit
Ben ik klaar
Voor overgave
Aan jou
Aan je wil en aan je wet
Neem me mee naar bed en laten we zacht zijn voor elkaar”
Intimiteit is zo’n enorme spiegel voor hoe je in het leven staat. Het afgelopen jaar is een transformatiejaar geweest waarin ik me nu voel als een vlinder die aan het einde van die transformatie uit haar cocon is gekropen. Ik heb vleugels de laatste weken, en voel me opnieuw geboren. Alsof ik uit die cocon alleen maar heb meegenomen wat ik nog nodig heb en de rest achter me heb gelaten. Continue reading
Het belang van aanraking om jouw talent te vinden
Als baby worden we zo vaak aangeraakt. En is aanraking iets zo natuurlijks. Naarmate we ouder worden worden die momenten van aanraking soms zoveel minder. Je groeit nog wel op met verhaaltjes op schoot, maar de pubertijd volgt en aanraking wordt op eens iets spannends, iets waar een lading opkomt en wat opeens alleen nog maar achter gesloten deuren mag plaatsvinden. Zo was het bij mij thuis in ieder geval wel. Ik heb me zovaak eenzaam gevoeld als tiener en wist met met al die hormomen echt geen raad.
Een blog te ver?
Wat houdt je tegen om (nog) geen vorm te geven aan jouw zielsmissie?
Als je met bewustwording en persoonlijke ontwikkeling aan de slag gaat, dan komt ooit ook voor jou die vraag over waar je dan je werkende tijd aan wilt besteden. Ook jij zit misschien nu wel met een vraagstuk over wat je wil qua werk. Wat ga je doen als je echt kiest voor je talent, voor wat jij de wereld te geven hebt. Hoe doe je dat financieel en waar begin je?
Waar verlang jij naar?
Elke grote droom begint met een verlangen…
Herken je dat, dat je ergens een idee hebt dat er meer in je zit dan dat er nu uitkomt. Maar dat je het ook zo eng vind om daarin stappen te zetten. In welke fase je ook zit om jouw zielsmissie verder in de wereld te zetten, het zetten van de volgende stap blijft altijd onwennig. Terwijl je zelf ook voelt; het is de enig mogelijke weg die ik te bewandelen heb.
Wat je ook doet, dat verlangen blijft. En helpt je er elke keer weer aan te herinneren dat je het anders wilt. Dat je angst voor verandering niet groot genoeg is om het niet aan te gaan, ook al heb je soms geen idee waar je moet beginnen en hoe je daar vorm aan kunt geven.
Veiligheid
Je hart volgen, je zielsmissie vervullen, het klinkt prachtig en dat is het ook. Maar het is ook de moeilijkste weg die ik in heel mijn leven zal bewandelen.
De veiligheid overboord van waar ik altijd op heb kunnen bouwen en elke dag weer opnieuw kiezen voor vertrouwen. Het vraagt veel van me de laatste tijd. Elke keer weer opnieuw vertrouwen in mezelf, in dat ik het aankan, dat ik het waard ben. Vertrouwen vinden in dat het goed komt en dat ik met De Verbindingsfabriek echt ga komen waar ik nodig ben en waar ik mijn volle potentieel kan leven.