Een wonderbaarlijk fenomeen vind ik het. Niets is voor niets en alles heeft een reden. Alles is een gevolg van zijn eigen verleden. Het geeft mijn brein vertrouwen om te merken dat dingen kloppen. Ik wordt daar blij van en het geeft me rust.

Ik bouwde mijn eerste achtbaantje zo’n dertig jaar geleden denk ik. En ik ben er nooit echt mee opgehouden. Soms zette ik rollercoaster tycoon jaren achter elkaar niet aan. Maar elke keer kwam er toch weer een moment waarop ik er iets nieuws mee wilde bouwen of iets bestaands wilde verbeteren.

Ik ben best goed geworden in inschatten hoe je zo’n baantje net spannend genoeg maakt om leuk te zijn. En ik heb de grootste lol als ik zie dat de poppetjes op mijn scherm bij het verlaten van de achtbaan groen en geel zien. Maar dan toch weer aansluiten in de rij voor een volgend ritje.

Ik zit zelf ook graag in een achtbaan. Heb mezelf een week Efteling beloofd om alle gemiste ritjes van de afgelopen jaren in te halen. Ik ben geen enorme held hoor. De Vliegende Hollander vind ik heftig genoeg. En ik denk dat Vogelrok de plek was waar ik voor het eerst ervaarde dat loslaten ook leuk kan zijn.

En daar ligt natuurlijk een leuk bruggetje met persoonlijke ontwikkeling. Ik ken de achtbaan van je eigen natuur toelaten en je bijdrage kunnen leveren. Ik ken ‘m zo goed dat ik het mijn werkveld en kennisgebied noem.

Want ik ken het gevoel dat je treintje het vertrouwde station verlaten hebt omdat je in ieder geval weet hoe het niet moet en je (misschien nog onbewust) op zoek bent naar een vorm van zijn waarij jij jezelf kunt zijn.

Ik ken het gevoel dat je iemand tegenkomt die de motor lijkt te zijn en jou de heuvel op trekt. Iemand waarmee je een verbinding waardoor jij je opeens vrij voelt.

Ik ken het gevoel van boven aan de lifthil losgelaten worden als degene die je vertrouwde de verbinding verbreekt. En je terug geworpen wordt op jezelf. Met de ervaring hoe het is om iemand te vertrouwen.

Een ervaring die je niet meer kunt vergeten. Je kunt er niet meer uit. De trein rijdt al en vervolgt zijn weg. Over meer pieken en dalen. Dalen die zo diep kunnen dat je bang bent om er niet meer uit te komen. Dalen die zo diep zijn dat je vergeet dat je met een doel aan deze reis bent begonnen.

Jij hebt te ontdekken wat vertrouwen is. Waar dat in jezelf zit en vooral hoe het eruit ziet. En het is dat doel waardoor je ook weer uit dat dal komt. En dat is waarom, hoe langzaam het traject ook gaat waarop jij heelt, je altijd genoeg vaart overhoudt om het eindstation te bereiken.

Het eindstation. Waar het ritje zo vaak gemaakt is dat geen enkele bocht meer onbekend is. Waar ervaring kennis wordt. En waar kennis werk wordt. En waar jouw lange reis een wegwijzer, hoop en troost kan zijn voor degenen die nog gaan instappen.