Ik weet best een hoop inmiddels over problemen met intimiteit. En tegelijk weer ik ook helemaal niks. Omdat ik de afgelopen jaren met al die kennis maar een paar mensen echt heb kunnen helpen. Ik weet dat het anders wordt. Dat heb ik altijd geweten. En vandaag is een volgende stap in de goeie richting.

Ik voel mijn schouder vandaag. Het trekt. Het vraagt aandacht. Het doet zeer ook. Ik ben er emotioneel onder. En opeens voel ik welk woord erbij hoort. Opeens breekt het open. Het woord wat hoort bij wat ik voel is erectieprobleem. Met hele grote hoofdletters. En omdat ik niet alleen weet maar nu ook voel weet ik: het mag eruit. Ik mag het benoemen. Ik mag het bespreekbaar maken. Op een manier die wel werkt.

Als ik met mensen in gesprek ga dan doe ik eigenlijk hetzelfde als in intimiteit: ik laat ontstaan wat er om aandacht vraagt. En ik heb meerdere keren ervaren dat cliënten aangaven dat het gesprek met mij opwinding teweeg bracht en er een erectie volgde. Iets dat ik volkomen logisch vind. En wat ik niet als iets seksueels zie. Maar als iets waar de verkramping vanaf gaat. Een oud verhaal wat wordt bevrijd. Omdat ik de mogelijkheid heb om ergens ruimte aan te geven. En ik op die manier mensen heel.

Dat zijn bijzondere ervaringen. Het zijn enorm intieme momenten. Het zijn momenten waarop er vertrouwen ontstaat. En het zijn belangrijke momenten. Want de pijn over dat intimiteit er niet mag zijn is al zo enorm oud. En het heeft zulke grote gevolgen voor hoe we met elkaar omgaan. Hoe we maar van alles proberen weg te drukken, te omzeilen of we er veel te veel mee bezig zijn. Totdat we er op allerlei manieren ziek van worden.

Ik hoop met zulke ervaringen mijn cliënten iets mee te kunnen geven over waar een natuurlijke manier van opwinding vandaan mag komen. Hoe het voelt als je water echt gaat stromen. Ik geef er iets in mee over hoe seksualiteit bedoeld is: als iets dat kan ontstaan omdat het ruimte krijgt. Iets dat je bij mij mag ervaren doordat je het krijgt. Om daarna te gaan leren om jezelf die ruimte te geven.

Aan het werk betekent voorlopig nog aan mezelf werken. Maar elke stap die ik kan zetten in de richting van er voor een ander kunnen zijn helpt wel enorm. Het is gedoe nu. Ik heb afscheid genomen van het ziekenhuis in Hilversum. Geen vertrouwen in de arts meer daar en vooral in zijn (in mijn ogen enorm beperkte visie). En nu is het zoeken naar wat wel bij me past. En wie en waar ze een meer holistische kijken hebben en van wie ik wel het vertrouwen krijg om mijn eigen keuzes te maken.

De pijn zit in mijn schouder. Rond mijn sleutelbeen. En de pijn zit in mijn eigen water. Dat is echt niet voor niets. Daar mag ik nog meer op vertrouwen. Wat ik vandaag voel benadrukt nog maar eens een keer dat ik niet zomaar ziek ben, maar dat mijn ziek zijn een heel duidelijk doel heeft. En dat ziek zijn me helpt om te veranderen.

Het benadrukt nog maar eens dat alles oorzaak en gevolg is. Dat mijn hart feilloos weet waar de oplossing zit. Maar mijn hart ook een feilloos gevoel voor timing heeft. En ze haar schatten pas prijsgeeft als het daar tijd voor is. Ook als mijn ego daarvoor nog 10 keer dood moet gaan. 😉

Het zijn grote stappen dit. Grote stappen in beter worden. En in steeds meer leren. Niet meer door frustraties te overwinnen. Maar door gewoon te blijven kijken naar wat er gebeurt. En daarop te reageren. Net als in een goeie vrijpartij. 😉

Steeds weer pijn omzetten in kennis. En steeds meer ontdekken hoe alles met elkaar samenhangt. En hoe het altijd klopt wat je aantrekt. Ik ben zo blij dat mijn dagen steeds meer gevuld worden met doen wat makkelijk voelt.

Op naar betere tijden.