Je hebt me leren groeien. Doordat je dingen van me durfde te vragen die niemand anders van me durfde te vragen. Je stelde me voor uitdagingen. En ik vond dat leuk. Ik wilde ervaren. De openheid die er was voelde verslavend. En heel gezond tegelijk. Dit is liefde voor mij. En zo wil ik het altijd.

Ik hield van je. Juist omdat je me veel van me vroeg. Omdat je me iets gaf waar ik jarenlang naar gezocht had. Ik wilde ontdekken dat ik ergens goed in was. En dat deed ik. Ik gaf je de ruimte. En ik verbaasde mezelf over hoe makkelijk ik dat vond. Om jou je eigen weg te laten gaan.

Om te ontdekken. Samen. Met anderen. Of alleen. En ik ontdekte hoe enorm veel vrijheid ik daarin voelde en hoeveel zelfvertrouwen het me gaf om dat te kunnen.En het zelfde te doen. Het voelde zo goed dat ik nooit dacht aan dat het ook over zou kunnen gaan.

Ik noemde wat wij hadden liefde. En ik hou van je kwam er met tranen uit. Misschien wel omdat ik ergens al wist dat dat niet wederzijds was. En dat je juist omdat je niet van me hield van me durfde te vragen wat een ander niet durfde. Misschien wel omdat je nooit het idee had dat wat je met mij had voor altijd zou kunnen zijn.

Ik snap dat het eindigde. Dat mijn drama’s te groot werden. En dat ik, nadat ik met jou had ervaren hoe samen zijn ook kan zijn, mijn grootste uitdaging aan te gaan had: leren om alleen te zijn en op mezelf te leren vertrouwen. Om niet meer iemand anders nodig te hebben om me te vertellen wat ik moet doen. Maar dat zelf kunnen voelen en mijn leiderschap te ontdekken.

Wat er na een lange reis over blijft is dat ik je tot op de dag van vandaag bij me draag. Als de vaardigheid om nieuwsgierig te kunnen zijn naar wat het leven me laat voelen ook als ik dat soms best spannend vond. Het ongemak dat jij me liet voelen maakte me sterker. En dat was een ervaring die me door de zware jaren erna heen heeft geholpen. Om ook toen te blijven kijken wat niet jij, maar het leven zelf van me vroeg.

Je leerde mij wat liefde voor mij is. En ook als ik je mis. Ook als ik nog steeds benieuwd ben wat er zou gebeuren als we ons verhaal over persoonlijke groei met anderen zouden gaan delen. Dan ook kan ik je nog steeds de ruimte geven om je eigen ding te doen. Met anderen te zijn. Niet met me te praten omdat je dat niet nodig hebt.

Mijn waarheid is: ik heb jou wel nodig. Ik heb het nodig om een deel van jou in mij te voelen. Maar niet meer dan waar ik je nu al bij me voel en waar je veilig bent. Niet meer dan waar je nu bent en aan het doen bent wat je nu aan het doen bent. Omdat dat precies is waar het leven je heen stuurt en dat precies is waar je nu moet zijn.