Seks en religie gaan in veel culturen niet goed samen. Iets wat me altijd nieuwsgierig heeft gemaakt naar een manier van geloven waarin er wel aandacht is voor ons lichaam en wat we daar allemaal mee kunnen voelen en ervaren. Ik heb ‘m nooit echt gevonden.
Waar ik ook kwam, overal voelde ik vooral de neiging om als leden met de rug naar buiten te staan. Om alles wat anders denkt vooral buiten te sluiten en naar elkaar steeds te bevestigen in wat de waarheid is. Ik zocht een kerk waar mensen met de rug naar elkaar toe staan. Waar we vanuit Í’ve got your back’ vooral onze blik naar buiten kunnen richten om anderen de vraag te stellen of je bereid bent om te onderzoeken wat jou vertrouwen geeft.
Toen ik de eerste tantraworkshop binnenliep dat ik het daar gevonden te hebben. Het was samen zijn zoals ik samen wilde zijn. Maar ik leerde er niet alleen zijn. Ik leerde er niet om te kijken naar mijn angst om alleen te zijn. Ik werd boos op mensen die niet begrepen dat je afsluiten niet de oplossing is. En met daar boos over zijn sloot ik zelf de mogelijkheid om verbinding te maken af. En die frustratie maakte me ziek.
Grenzen stellen moet. Maar ik had wel te leren om dat te doen zonder boos te worden en er zelfs plezier aan te beleven om kort en krachtig onderbouwd nee te kunnen zeggen. En nu ik dat kan is het tijd voor de volgende stap. Bouwen aan Rivendell.. Mijn kerk. MIjn school. Zolang het nog niet met bakstenen kan, dan maar met woorden.
Bouwen aan een vorm van samen zijn die gebaseerd is op durven onderzoeken. Op aangaan wat je aan te gaan heb om jezelf te bevrijden van acteren vanuit angst,. Een school en kerk van vind je eigen weg. Ook als dat betekent dat je een keuze maakt die ik moeilijk vind. Want als ik ergens moeite mee heb, betekent dat dat ik nog iets te leren heb.
Ik ben in de SIxtijnse Kapel geweest in het Vaticaan. En wat ik daar ervaarde was hetzelfde wat ik in alle tantraworkshops ook heb gevoeld. Een uitnodiging om volledig jezelf te zijn. Ik was er verrast door. Had het niet verwacht na een lange wandeling tussen alle pronkstukken van het Vaticaan. En tegelijk was het ook een prachtige bevrijding. Omdat het mij iets vertelde over de oorsprong van onze christelijke kerk.
Het gaf me me een stukje in de puzzel die geloof voor mij was. Ik heb ooit voor mezelf bedacht dat ik het veel logischer vind om te bedenken dat Jezus niet aan het kruis gestorven is. Dat hij zijn eigen hel heeft gevoeld daar aan dat kruis. En na geleerd te hebben om dood te gaan voordat je dood bent naar India is vertrokken om daar hetgeen te laten ontstaan wat we nu tantra noemen.
Een verhaal dat ervoor zorgt dat ik over andere versies van geloof niet meer na hoef te denken. Een verhaal dat hem tot een gewoon mens maakt. En een verhaal dat me vertelt dat we allemaal ooit die reis te maken hebben. Dat we te leren hebben om emotioneel dood te gaan en alleen nog maar ons hart hoeven te volgen om onze dromen te leven, te bouwen en te ervaren.
Terug naar vandaag zie en ik hoor ik overal om me heen mensen die in oorlog zijn met zichzelf. Je hart wil het één, Het beschermingsmechanisme in je hoofd vertelt je iets anders. De meeste mensen zijn prima in staat om daarmee te leven. Om seks en liefde gescheiden te houden. Niet iedereen is in staat om de stem van je hart te horen.
Want tantra gaat misschien voor jou alleen maar over een vorm van samen zijn waar je even heen kunt en je daarna weer terug kunt naar je gewone leven. Iets waar je bij weg kunt dromen. Waar je van kunt fantaseren. En wat je in je hoofd houdt als een droom die toch nooit uit zal komen.
Ik ben er inmiddels achter dat die vorm van samen zijn alleen kan ontstaan als je geleerd hebt om ook alleen te kunnen zijn. Om de ander op geen enkele manier meer nodig te hebben om je te beschermen tegen het doorvoelen en helen van je eigen pijn. Dat is een reis niet iedereen bereid is te maken,
Het is een reis die je maakt voor je plezier op lange termijn. Een reis die je maakt omdat je beseft dat niet veranderen geen optie is. En omdat je weet dat je met jouw verhaal het verschil kan maken. Voor degenen die net als ik destijds bereid zijn om de keuze wel te maken en te leren wat geloof voor jou is: ik ben hier. Ik wacht op je.. En ik geef je alle ruimte om van mijn ervaring jouw reisgids te maken.
Ik keek in je ogen en ik voelde liefde. Zonder dat ik precies wist wat dat was. En om gelijk maar weer eens eerlijk te zijn: dat weet ik nog steeds niet. Ik weet alleen dat het klopt. Dat wat jij me liet voelen maakte me nieuwsgierig genoeg om te willen ontdekken wat het is. En zonder angst